Drogi Rodzicu,

jeżeli Twoje dziecko ma

trudności w uczniu się

zachęcamy Cię do przeczytania naszego poradnika

 

 

Wyjaśnimy Ci:

 

• Jakie są przejawy i przyczyny trudności Twojego dziecka?

 

• Jak pomóc Twojemu dziecku w nauce?

 

• Gdzie udać się po specjalistyczną pomoc?

 

• Jakie prawo masz Ty i Twoje dziecko?

 

• Jakie dokumenty trzeba dostarczyć szkole?

 

 

Spis treści

 

 

1. Co to są trudności szkolne i co mogą powodować? .........................................3
2. Z jakimi trudnościami może borykać się Twoje dziecko? …...........................3
3. Pedagogika osób z trudnościami w uczeniu się, objawy, porady …................4

3.1  Dysleksja …...............................................................................................4

3.2  Dysgrafia …...............................................................................................6

3.3  Zaburzenia mowy i komunikacji ….........................................................10

3.4  Dyskalkulia …..........................................................................................13

3.5  Lateralizacja ….........................................................................................14

4. W jaki sposób można uzyskać pomoc? Orzecznictwo - informacje …..........17

- Gdzie możesz uzyskać pomoc dla dziecka?...................................................................17

 - Zadania Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej ………………………………..….17

- Na jakiej podstawie dziecku można wydać  orzeczenie?...............................................18

- Gdzie złożyć wniosek o wydanie orzeczenia i co powinien zawierać?.........................19

- Na jakiej podstawie dziecku można wydać  opinię?.....................................................20

            - Czy warto przekazać szkole opinię z Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej

   o rodzaju zaburzeń, czy trudnościach dziecka?.............................................................21

 

 

5. Dokumenty z którymi Rodzicu powinieneś się zapoznać …..........................22
6. Literatura ….....................................................................................................24

 

 

 

 

 

1. Co to są trudności szkolne i co mogą powodować?

 

Dziecko wkraczając w świat szkoły napotyka wiele nowych, interesujących go rzeczy. Dowiaduje się wspaniałych rzeczy o otaczającym go świecie. Poznaje świat liter i cyfr. Wszystko jest nowe i wspaniałe. Nowa pani, piękny tornister, piórnik i worek na kapcie. To oczarowanie szkołą może trwać długo, ale może też przerodzić się z czasem w niechęć. Dziecko tak jak i człowiek dorosły lubi to co mu wychodzi, w czym widzi sens. Zniechęca się zaś, gdy mimo wielu starań ciągle ponosi porażki, jest krytykowane i karcone. 

 

Długo trwające trudności w nauce mogą przerodzić się w coraz to większe niepowodzenia szkolne, a co za tym idzie zniechęcić dziecko do nauki i szkoły.

 

            Niepowodzenie jak to ujmuje J. Konopnicki to "proces trwający dłużej lub krócej, proces zaczynający się w momencie dla nikogo nieznanym, ale na pewno przełomowym dla życia dziecka.” Podczas gdy dziecko dłużej boryka się z trudnościami możemy zaobserwować u niego:

• wzrost braków w wiadomościach,
• zmiany w zachowaniu dziecka, czyli symptomy psychologiczne (narzekanie, płakanie, brak 
• wiary we własne możliwości, bezradność, unikanie rozwiązywania zadań domowych itp.),
• negatywny stosunek do wymagań stawianych przez szkołę ( w słowach: po co mi to, i tak
• się tego nie nauczę, nie potrafię tego zrozumieć, szkoła jest głupia itp.),
• zdarza się również uciekanie z lekcji – wagarowanie.

 

 

1. Z jakimi problemami może borykać się Twoje dziecko?

 

Jeżeli interesujesz się własnym dzieckiem, pomagasz mu w zrozumieniu zawiłości szkolnych, a mimo to nadal ma trudności w nauce może to świadczyć o głębszych zaburzeniach, przez które Twoje dziecko nie może osiągnąć sukcesu.

 

Zaburzenia w rozwoju dziecka mogą mieć różne przyczyny, zarówno biologiczne jak i społeczne. Nie będziemy ich tu opisywać, gdyż istotne jest coś innego. A mianowicie to, jak sobie z nimi radzić. Jeśli Twoje dziecko ma objawy takich zaburzeń możesz mu pomóc! Sprawić, że mimo tych kłopotów i bardziej wytężonej pracy, którą będzie musiało włożyć w naukę – OSIĄGNIE SUKCES, a na jego twarzy zobaczysz promienny uśmiech.

 O specyficznych trudnościach w uczeniu się mówimy w odniesieniu do trudności dziecka z opanowaniem trzech niezwykle ważnych grup umiejętności, tzn. czytania, pisania i liczenia. Jakość ich opanowania jest czynnikiem w istotny sposób wpływającym na całość kariery szkolnej dziecka - zarówno na oceny uzyskiwane z większości przedmiotów, jak i pozycję społeczną wśród innych dzieci oraz u nauczycieli.

 

 

 

3. Pedagogika osób z trudnościami w uczeniu się

 

• Dysleksja – porady dla rodziców, ćwiczenia

 

Dla wielu rodziców szokiem jest, kiedy ich dziecku nie udaje się zrobić zadowalającego postępu w czytaniu w szkole. Często dzieci z dysleksją nie wykazują żadnych kłopotów z językiem w domu, a nawet używają słów bardzo wcześnie. Wiele z nich jest bardzo elokwentnych, używa słów i wyrażeń, które są powyżej ich wieku. Lubią jak im się czyta i mają dobrą pamięć do drobnych szczegółów z opowiadań. Kiedy jednak rodzice widzą przyjaciół ich dziecka wychodzących ze szkoły z książkami do czytania na wyższym poziomie, skrada się pewien niepokój lub uruchamia się skłonność do rywalizacji. Wówczas, każdego wieczoru zaczyna się walka o czytanie. Postęp jest minimalny, bądź nie ma go wcale. Czasami dziecko zna książkę na pamięć, lecz nie potrafi rozpoznać poszczególnych słów wyrwanych z kontekstu. Wykazuje się doskonałą pamięcią, lecz nie jest to czytanie. Tworzy się model niedoboru. Zamiast być znane jako te, które jest dobre w piłce lub świetnie śpiewa, zaczyna być znane jako dziecko, które nie umie czytać. Nie musi tak być, problem ten nie musi stać się źródłem zmartwień dla rodziców.

 

Twoje dziecko ma trudności w rozwijaniu umiejętności czytania i pisania

– co możesz zrobić?

Przede wszystkim Rodzicu postaraj się nie denerwować i nie rób z tego problemu. Porozmawiaj z nauczycielami w szkole. Oczywiście wszyscy chcemy, żeby nasze dzieci osiągały znakomite wyniki, niestety nie każde jest molem książkowym – niektóre mają zdolności językowe lub matematyczne, sportowe albo artystyczne. Wiele dzieci rozwija swe zdolności względnie późno, więc jeśli dziecko nie czyta biegle w wieku 6 lat, to niekoniecznie trzeba się tym martwić. Zaufaj nauczycielowi dziecka, który poinformuje ciebie, jeśli będzie miał jakiekolwiek obawy co do braku postępu twojego dziecka, gdy dziecko wykazuje jakąkolwiek lub wszystkie z następujących trudności:

• nie potrafi rozpoznać ani zapamiętać wczesnych słów kluczowych,
• ma trudności w zapisywaniu poprawnie z pamięci własnego imienia,
• nie identyfikuje pierwszych głosek w wyrazie, (na przykład, nie potrafi powiedzieć, że „mama” zaczyna się od „m”),
• nie potrafi wybrać na przykład „a” i „s” z asortymentu liter (kartoniki z literą),
• sprawia mu trudność ponowne ułożenie prostych słów z kartoników z literą, kiedy litery są pomieszane (na przykład „kot”, „dom”, „noc”).

 

Czytajcie razem.

            Wielu rodziców spędza czas na słuchaniu co wieczór jak ich dziecko czyta książkę, lecz nie czyta jej razem z nim. Natomiast, szkolna książka wystarcza na dziesięć minut, gdyż wymaga krótkiego , regularnego ćwiczenia, lecz nie zachęca do lektury. Udaj się ze swoją pociechą do biblioteki i nie martw się, jeśli książka, która wybierze wygląda dziecinnie – to jego wybór. Jeśli jest zbyt trudna dla niego do czytania możecie czytać ją razem. Spróbuj czytania w parach każdego dnia. Albo ty czytasz zdanie, a potem dziecko następne, albo czytacie na głos razem tak, aby ono słyszało wyrazy kiedy na nie patrzy. Czytanie w parach może być trudniejsze ze starszymi dziećmi, ale skorzystaj z tej praktyki. Poezja może być dobrym wyborem, szczególnie ta zabawna i krótka.

 

Porozmawiajcie o opowiadaniu.  

            Często czytanie staje się jedynie ćwiczeniem „odkodowującym” – rozpracowuje się każde słowo, lecz nie ogarnia całości. Rozmawiajcie o tym co przeczytaliście, po to by czytanie było postrzegane przez twoje dziecko jako normalne zajęcie, a nie traktowane jako przeszkoda, której twoje dziecko nie potrafi pokonać. Kiedy dziecko dorasta i zaczyna czytać po cichu, spróbuj od czasu do czasu przeczytać tą sama książkę co dziecko. Da to okazję do przedyskutowania opowiadania z dzieckiem, omówienia tego co, co tobie i jemu się podobało, a co nie. Jest to doskonałą podnietą dla rozwijających się czytelników – skoro dorosły zadaje sobie tyle trudu i czasu, żeby przeczytać książkę, co musi oznaczać, że jest ona tego warta.

Nadal czytaj dziecku.

            Jeśli twoje dziecko lubi takie książki jak „Wyspa skarbów”, to może się spotkać z trudnościami, gdyż tego typu lektury nie są łatwe do czytania. Przeczytanie mu ich pomoże w skończeniu jej w rozsądnym czasie i oczywiście podtrzyma zainteresowanie. Wiele dzieci lubi , jak im się czyta książki nawet długo po przejściu do gimnazjum, a nawet wyżej. Dlatego dobrze jest kupować lub wypożyczać książki nagrane na płytę CD, zachęcając do słuchania ich na walkmanie, gdy czekają na autobus lub jadą z tobą samochodem.

Kilka wskazówek do czytania w parach:

• Zacznij z zamkniętą książką. Upewnij się, że dziecko trzyma książkę lub połóż ją przed nim na stole, zamiast trzymać ją samemu,
• jeśli jest to nowa książka, spytaj dziecko, jak myśli o czym ona jest. Jeśli jest to książka z obrazkami, może je obejrzeć zanim zacznie czytać – stworzy to kontekst dla opowiadania i będzie sygnałem do rozpoczęcia lektury,
• jeśli to kontynuacja książki, spytaj dziecko: „Co wydarzyło się ostatnim razem?”
• być może będziesz musiał mu delikatnie przypomnieć fabułę. Wykorzystaj ten czas do wysunięcia oczekiwań – „Jak myślisz, co się wydarzyło?”
• można użyć pytań szczegółowych do połączenia poprzedniego czytania z nowym i zebrania opowiadania w całość,
• teraz otwórz książkę i zacznijcie czytać razem po cichu,
• czasami ty przejmij czytanie, a czasami niech robi to dziecko,
• jeśli twoje dziecko zmaga się ze słowem, nie przejmuj się. Po prostu policz w myśli do pięciu, a potem powiedz mu to słowo. Przerwa powinna dać mu szansę na rozpracowanie tego słowa, lecz nie może być zbyt długa, ponieważ przerwie opowiadanie i zawstydzi dziecko,
• zapamiętaj słowa, które były trudne i wykorzystaj je ( następnym razem) w ćwiczeniach na budowę słów czy nauczanie precyzji,
• pod koniec czytania zamknij książkę i zadaj dziecku parę pytań, żeby zobaczyć ile zrozumiało bądź zapamiętało tekstu, spytaj go, jak myśli, co może przydarzyć się dalej, co by zrobili gdyby był głównym bohaterem, itp.,
• od czasu do czasu cenne może być stworzenie okazji do ponownego przeczytania przez dziecko fragmentu książki. Może to być dla niego radością jak i szansą na przećwiczenie biegłości i ekspresji, szczególnie po tym, jak dziecko tekst ten już przerobiło i rozpracowało wszystkie trudne słowa. Sprawdza się to szczególnie dobrze z dialogiem, gdzie czytający może skoncentrować się na „głoskach” i mieć z tym trochę zabawy.

 

 

 

• Dysgrafia - porady dla rodziców, ćwiczenia

 

            DYSGRAFIA – trudności w opanowaniu poprawnej formy graficznej pisma. Termin ten pochodzi od przedrostka dys- oraz od czasownika grapho – „ piszę”, „rysuję” (j. grecki). Dysgrafia zatem wyraża się w formie zniekształceń strony graficznej pisma, takich jak niedokładności w odtwarzaniu liter, złe proporcje liter w wyrazie, brak połączeń liter, brak należytego odstępu między literami i wyrazami, brak równomiernego i jednolitego położenia pisma, niepoprawne zagęszczenie liter. Te zniekształcenia pisma wynikają z zaburzeń funkcji percepcyjno - motorycznych (motoryki rąk, funkcji wzrokowych i koordynacji wzrokowo - ruchowej). Mogą się one zmniejszać w wyniku intensywnych ćwiczeń grafomotorycznych, w wypadku braku ćwiczeń nasilają się wraz z wiekiem, niekiedy aż do zupełnej nieczytelności pisma. Dysgrafia należy do zespołu zaburzeń określanego jako „dysleksja rozwojowa”.

            Dziecko dotknięte dysgrafią wygląda normalnie, lecz jego rodzice i nauczyciele są w stanie zorientować się, że „coś jest nie w porządku”. Często rodzice zabierają swoją pociechę do lekarza lub psychologa, jeszcze zanim im uda się rozpoznać problem. Choć świadomość dysgrafii w środowisku medycznym i pedagogicznym stale rośnie, nadal zdarzają się przypadki lekceważenia jej objawów lub stawiania błędnych diagnoz, co znacznie utrudnia dziecku funkcjonowanie w szkole i w życiu osobistym. Dorośli i rówieśnicy przypisują „dziwne” zachowanie dziecka upartości, lenistwu bądź niedojrzałości, a w odpowiedzi na to dziecko wpada w kompleksy. Specjaliści zajmujący się dysgrafią zaobserwowali, że do trzynastego roku życia dzieci zazwyczaj wyrastają z tego zaburzenia lub uczą się, w jaki sposób je sobie rekompensować. Powinniśmy zwracać uwagę na postępy czynione przez dziecko, ale także na jego rozwój społeczny, czyli zdolności komunikacyjne, dbanie o siebie itp. Dzieci nie zawsze rozwijają się w takim samym tempie i według tego samego schematu. Jeśli podejrzewasz, że twoje dziecko jest opóźnione pod względem zdolności ruchowych, społecznych lub językowych, podziel się swoimi wątpliwościami z lekarzem. Z wiekiem dzieci przechodzą przez większość etapów rozwoju opisanych poniżej, a Ty rodzicu powinieneś zacząć się niepokoić dopiero, gdy inne dzieci w tym samym wieku czynią wyraźne postępy, a wasza pociecha wydaje się stać w miejscu. Jak wyżej wspomniano do wczesnych sygnałów ostrzegawczych należą:

• u małych dzieci, kłopoty z trzymaniem długopisu i zapisywaniem czytelnych i powtarzalnych liter,
• u uczniów, którzy gorzej niż swoi rówieśnicy radzą sobie z prawidłową pisownią,
• u starszych dzieci, mających poważne trudności z prawidłową organizacją tekstu, pisaniem w przejrzysty i zwięzły sposób oraz z gramatyką i interpunkcją.

Podamy objawy w różnym wieku, które pojawiają się u wielu dzieci w różnych etapach rozwojowych. Jednak, jeśli u twojego dziecka występują często i w dużej liczbie, skontaktuj się ze specjalistą w celu otrzymania pełnej diagnozy. Oto one:

w wieku niemowlęcym:

• ma trudności z pobieraniem pokarmu lub trawieniem,
• unika przytulania i kontaktu cielesnego,
• z opóźnieniem zaczyna raczkować, siadać, wstawać, chodzić i mówić,
• ma kłopoty ze snem,
• jest niespokojne,

   w wieku przedszkolnym:

• przewraca klocki, wpada na przedmioty i inne osoby, spada z krzesła,
• zbyt silnie lub zbyt słabo reaguje na bodźce,
• z trudem obsługuje zabawki, zapina guziki itp.,
• unika zabawy układankami lub klockami,
• jest niezdarne,
• zdaje się mieć dobry wzrok, ale miewa problemy z właściwym spostrzeganiem przedmiotów, ze skupieniem wzroku, rozróżnianiem kształtów i kolorów, zapamiętywaniem lub rozumieniem tego, co widzi,
• wygląda niechlujnie – ma nie zawiązane buty, wypuszczoną koszulę, niezgrabnie się porusza, gubi przedmioty,

zachowania związane z  zaburzeniami edukacyjnymi, mową i pamięcią:

• problemy z koncentracją, impulsywność, nadaktywność,
• kiepskie relacje z innymi dziećmi,
• słaba koordynacja ruchowa i skłonność do wypadków,
• problemy z równowagą,
• kłopoty z takimi czynnościami jak wycinanie, kolorowanie, pisanie,
• opóźnienia w rozwoju zdolności językowych,
• trudności ze znajdywaniem odpowiednich słów lub formowaniem zdań,
• problemy z zapamiętywaniem imion osób lub nazw przedmiotów oraz z przypominaniem sobie przeżytych zdarzeń,
• kłopoty z koncentracją,
• niezdolność do wymieniania we właściwej kolejności liter alfabetu lub dni tygodnia,
• niezdolność do wykonywania serii poleceń,
• nierozumienie takich pojęć jak „przed” i „po”,
• kłopoty z właściwą oceną wielkości i odległości,
• nieumiejętność oceny, ile czasu zajmie dana czynność,

 

w wieku szkolnym:

• pisze niewyraźnie, niechlujnie, pozostawia nierówne odstępy, zmienia wielkości liter, wychodzi z pismem poza linie lub kratki,
• ma problemy z wycinaniem za pomocą nożyczek i równym kolorowaniem,
• nie potrafi wiązać sznurowadeł, zapinać guzików i sprawnie posługiwać się dłońmi, ma problemy z zapamiętywaniem ustnych poleceń,
• ma trudności z dopasowywaniem kształtów i rozmiarów,
• ma trudności z rozróżnianiem liter, słów, cyfr,
• ma kłopoty ze zrozumieniem takich pojęć jak „góra”, „dół”, „wewnątrz”, „na zewnątrz”, „lewo”, „prawo”, „przód”, „tył”,
• sprawnie mówi ale z trudem czyta,
• czyta w sposób mechaniczny, bez zrozumienia,
• oddaje podarte i wygniecione prace pisemne pełne kleksów, skreśleń i poprawek,
• pisanie sprawia mu dużo wysiłku i wiąże się z silną frustracją,
• jest niezdarne podczas zajęć sportowych,
• ma problemy z orientacją przestrzenną i czasową,
• osiąga bardzo zróżnicowane wyniki podczas testów, od wysokich do niezwykle niskich.

 

Jako rodzic masz szanse obserwować swoje dziecko i jego rozwój. Jeśli podejrzewasz, że doświadcza ono jakichś problemów, postaraj się wynotować najczęstsze objawy, po czym zacznij działać. O szukaniu pomocy wspominałyśmy we wstępnej części poradnika. Zatem cofnij się do początku i do dzieła!

 

Co możesz zrobić w domu? Przygotowane dla Ciebie rodzicu następujące zachowania na pewno okażą się pomocne. Dlatego spróbuj zastosować się do nich, a efekty z czasem staną się widoczne:

• codziennie chwal dziecko za to, co udało mu się osiągnąć. Doceniaj wysiłek, a nie tylko efekty, np. mów: „Ojej! Widzę, że się bardzo napracowałeś/aś nad tym zadaniem”,
• nie porównuj osiągnięć dziecka do efektów pracy jego rówieśników. Zachęcaj malca do angażowania się w zajęcia nie wymagające rywalizacji, np. gimnastykę, jazdę na rowerze, piesze wycieczki, sztuki walki itp.,. to pozwoli dziecku zmagać się jedynie z samym sobą i pomoże budować poczucie własnej wartości i poczucie sukcesu,
• nagradzaj dziecko za czynione postępy,
• ustanawiaj sztywne zasady postępowania, które w takim przypadku sprawdzają się lepiej niż zbyt duża swoboda,
• wydawaj proste i pojedyncze polecenia,
• kupuj dziecku ubrania pozbawione guzików i sznurowadeł – stawiaj na suwaki i rzepy,
• w domu przydzielaj dziecku konkretne zadania i obowiązki:
• praca w kuchni pomaga rozwijać słownictwo (ubijać, mieszać, stygnąć, piec, smażyć, letni itp.),
• gotowanie według przepisu pomaga ćwiczyć zdolność działania w odpowiedniej kolejności i porządkowania elementów oraz uczy odmierzania,
• zastawianie stołu pomaga w nauce liczenia i rozróżniania stron,
• grabienie, zamiatanie, koszenie trawy lub przenoszenie różnych przedmiotów pozwala rozwijać mięśnie oraz koordynację ruchową,
• segregowanie gwoździ, śrubek i nakrętek oraz obserwowanie zastosowania poszczególnych narzędzi uczy dostrzegania różnic między przedmiotami,
• udostępnij dziecku takie narzędzia jak maszyna do pisania, komputer, kalkulator  czy magnetofon. Zachęcaj by jak najwydatniej z nich korzystał,
• postaraj się , aby dziecko bawiło się z pojedynczymi kolegami i koleżankami. Nadmierna stymulacja i pobudzenie, z jakimi malec ma do czynienia w dużej grupie rówieśników, mogą mieć na niego bardzo niekorzystny wpływ,
• podczas wspólnych spacerów unikaj miejsc hałaśliwych i zatłoczonych,
• kiedy dziecko wraca do domu ze szkoły, uważnie je obserwuj, wypatrując oznak gniewu. Zamiast zasypywać je gradem pytań, okaż zrozumienie,
• opracuj dla dziecka zbilansowaną dietę i czujnie wypatruj wszelkich oznak alergii pokarmowych.

 

 

• Zaburzenia mowy i komunikacji językowej  - porady dla rodziców, ćwiczenia

 

 

            Drogi Rodzicu – zaburzenie to można nazwać „poważnym”, gdyż jego skutki są rozległe i zakłóca ono komunikację oraz procesy uczenia się. Można o nim również mówić jako o „szczególnym”, gdyż nie można go powiązać z jakimkolwiek innym poważnym zaburzeniem. Zdecydowana większość dzieci z zaburzeniami mowy i komunikacji językowej uczęszcza do placówek ogólnodostępnych. Praca z dziećmi z zaburzeniami mowy i komunikacji językowej to duże wyzwanie, ale także źródło inspiracji. Dla lepszego zrozumienia przytoczymy kilka problemów mieszczących się w z zakresie tego zaburzenia. Mianowicie:

• produkcja językowa – dotyczy mowy, słownictwa, gramatyki,
• recepcja językowa – związana jest ze słuchaniem, wykonywaniem poleceń, pamięcią,
• społeczne zastosowanie języka – są to zachowania dziecka,
• zaburzenia koordynacji.

 

Jako rodzic, jak możesz pomóc swojemu dziecku? 

 

            Sama obecność rodziców pomoże twojemu dziecku, szczególnie gdy go słuchasz, rozmawiasz z nim, okazujesz zainteresowanie tym, co mówi, robi a także okazywanie dumy z jego osiągnięć, choćby nawet najmniejszych. Najważniejszym czego potrzebuje dziecko do właściwego rozwoju, jest pewność siebie.  Pomoże to  uwierzyć mu w siebie, tak by chciało podejmować wszelkie próby. Poinformujcie rodzeństwo, dziadków i członków rodziny jak należy mu pomagać. Dom to idealne miejsce, w którym dziecko może nabierać nowych doświadczeń w atmosferze miłości i troski. Podamy kilka przykładów postępowania z dzieckiem z zaburzeniami mowy i komunikacji, sami wpadniecie na kolejne, ponieważ znacie swe dziecko lepiej niż ktokolwiek inny:

• podczas przygotowywania posiłków proście dziecko, by wyrzucało obierki bądź nakrywało do stołu. Możecie z nim rozmawiać o:
• sprzęcie kuchennym – sztućce, garnki itp., jak się nazywają, z czego są zrobione i do czego służą,
• jedzeniu – gdzie rośnie, skąd się wzięło w sklepie, w jakim sklepie, jak zostało przyrządzone, o jego kolorze, kształcie, konsystencji, smaku,
• pozycjach – kto siedzi obok kogo, naprzeciw kogo, u szczytu stołu, na lewo, na prawo,
• czasie – o której godzinie jecie, rano, po południu, wieczorem, późno, wcześnie, co robiliście najpierw, potem itp., co robiliście przed jedzeniem, co zrobicie po jedzeniu, co zawsze robicie w porze posiłków, a czego nie robicie.

 

Uwagi: dziecko powinno się przy tym dobrze bawić, więc można to zamienić w formę zabawy. Można mówiąc o jakimś przedmiocie, zabawić się i na znaną dziecku melodyjkę nucić nazwy produktów żywnościowych. Nie należy próbować wszystkiego na raz – każdorazowo skoncentrujcie się tylko na jednej zabawie.

 

            Rymowanki, piosenki i historyjki niosą ze sobą wiele korzyści: rytm, słuchanie, pamięć, nazywanie rzeczy, odpowiadanie na pytania, słownictwo, kontakt wzrokowy, zasady prowadzenia rozmowy oraz zabawa. Można je wykorzystać w różnych sytuacjach: w kąpieli, przed spaniem, na przystanku autobusowym czy w samochodzie.

 

            Domowe albumy z fotografiami i wycinankami, zawierające zdjęcia samego dziecka oraz innych członków rodziny to wspaniała pomoc w nauce słownictwa i poszerzeniu zasobu wyrażeń językowych. Dziecko może wzbogacać je o rysunki, etykiety, bilety z wycieczek, programy z teatrzyków itp.

 

Ogólne wskazówki dla Was Rodzice:

• nagradzajcie dziecko za wszystkie starania,
• mówcie wyraźnie – ważne jest by dziecko słyszało, jak mówimy do niego prawidłowo i wyraźnie, a kiedy pociecha popełnia błąd, zamiast zwykłego poprawiania wypróbujcie jedną z poniższych metod:
• dziecko mówi –„pies” – dorosły – „tak, patrz, koń biegnie”, delikatnie wskazujemy na właściwe słowo (korygowanie),
• dziecko – „samochód” – dorosły – „tak, samochód policyjny jedzie, bardzo szybko”, (rozwijanie),
• dorosły – „to nie pies, to…” – dziecko – „koń” – dorosły „dobrze zapamiętałeś”, (podpowiadanie),
• dziecko – „koń lubi trawę” – dorosły – „tak, koń je trawę. Trawa to dobre jedzenie dla konia”, (modyfikowanie sformułowań).

 

Nie zapominajcie o wszystkich typowych zajęciach, przyjemnych i wartościujących

• czytajcie dziecku – tak trzymaj książkę, by widziało litery. Podczas czytania przesuwaj palcem po literach. Pytajcie, co może się zdarzyć dalej, albo po przeczytanym rozdziale, podsumowujcie co się wydarzyło,
• oglądajcie razem telewizję – po wspólnym seansie będziecie mieli tematy do rozmów,
• w książeczkach z zagadkami i w komiksach znajdziecie zadania takie jak: połącz kropki, labirynty i kolorowanki oraz różnego rodzaju obrazki. Tego typu ćwiczenia pomogą w rozmowach na ich temat, są doskonałym ćwiczeniem językowym i bardzo lubianym przez dzieci,
• część dzieci musi ćwiczyć równowagę, bieganie, skakanie i inne zdolności ruchowe. Do przyjemnych zadań na świeżym powietrzu wiążących się z umiejętnościami, które być może potrzebują ćwiczyć, należą jazda na rowerze i gry w piłkę, a także pływanie i gimnastyka.

 

Dzieci starsze, również potrzebują Twojej pomocy. Zorganizuj mu:

• organizer do notowania rzeczy, o których mogłoby zapomnieć, może w nim zapisać ważne informacje, takie jak numery telefonów, adresy, daty urodzin czy instrukcje do kogo zadzwonić czy pójść gdy zajdzie taka potrzeba,
• mały dyktafon, jeśli robienie notatek stanowi dla niego problem ze względu na trudności z pisaniem,
• w razie potrzeby – mała laminowana kartka wyjaśniająca, że posiadająca ją osoba ma trudności językowe,
• i inne potrzebne rzeczy według waszego uznania.

 

Dziecku należy wyjaśnić, że czasem ludzie nie będą go rozumieć, a być może i ono nie będzie rozumieć innych. Omówcie z nim możliwe strategie postępowania – „nie rozumiem”, „czy może mi to pan powiedzieć inaczej”, „słabo sobie radzę ze słowami”. Czasem w przypadku konfliktu z grupą rówieśniczą najlepiej jest po prostu odejść.

            Zadbajcie o zdobycie nazwiska i numeru telefonu osoby upoważnionej w szkole do kontaktów. Wówczas, jeśli będziecie mieć pytania lub uwagi, nie będzie trudności z bezpośrednim porozumieniem się. Wsparcie oraz wiara w dziecko to najważniejsze, co rodzice mogą dać swojej pociesze. Dlatego poza wypróbowaniem opisanych powyżej praktycznych rad – zachowajcie pozytywne nastawienie, które, wraz z poczuciem humoru, sprawi, że ze wszystkim będziecie sobie w stanie poradzić.

 

 

• Dyskalkulia - porady dla rodziców

 

            DYSKALKULIA- strukturalne zaburzenie zdolności matematycznych, przy ogólnym dobrym rozwoju intelektualnym. Należy zwrócić uwagę, iż nie dotyczy sytuacji, kiedy to uczeń posiadał zdolności myślenia w kategoriach liczbowych i ilościowych, ale utracił je po urazie czaszki (np. w wypadku). W swoim charakterze może obejmować zaburzenia umiejętności słownego wyrażania, zapisywania oraz czytania pojęć i zależności matematycznych, np. nazywanie cyfr, symboli. Może się  manifestować zaburzeniami w manipulacji konkretami- trudności w dodawaniu, porównywaniu wielkości przedmiotów. U jej podłoża leżą wybiórcze deficyty niektórych zdolności, np. pamięci wzrokowej i słuchowej oraz wzrokowo- słuchowej liczb,  percepcji długości, wielkości, kształtu i liczby przedmiotów, odpowiedniości ilościowej i jakościowej, zdolności szeregowania, klasyfikowania i myślenia operacyjnego oraz integracji wzrokowo- ruchowej. Dyskalkulia dotyczy trudności związanych z niektórymi procesami poznawczymi, a nie z całkowitym brakiem zdolności matematycznych.

 

• jeszcze w klasie III liczy na palcach, nie może opanować tabliczki mnożenia, odpytywane na wyrywki bardzo długo się zastanawia nad odpowiedzią często powtarzając bezmyślnie kilkakrotnie: 3 : 5, 3 : 5, 3 : 5 ...
• przy zapisywaniu i odczytywaniu liczb zamienia cyfry miejscami, np.: 13 czyta (lub zapisuje) jako 31, odwraca cyfry, np.: 6 odczytuje jako 9, 3 zapisuje jako E,
• nie rozumie, że wartość cyfry zależy od miejsca, które one zajmuje, nie widzi różnicy w zapisie 0,10 i 0,01 nie rozumie, że 0,1 i 0,10 to to samo, a więc ma trudności w łączeniu znaku graficznego z odpowiadającą mu liczbą,
• może zupełnie dobrze opanować dodawanie i mnożenie (pomaga sobie palcami), ale ma kłopoty z odejmowaniem i dzieleniem, z trudem opanowuje odejmowanie związane z przekroczeniem progu dziesiątkowego (37 - 19),
• sztywno trzyma się pewnych reguł, np.: że mniejszą liczbą odejmuje się od większej i liczy następująco w zadaniu: 25 - 7, 7 - 5 = 2 (bo 5 jest mniejsze od 7), zatem: 25 - 7 = 22, nie rozumie, że 5 reprezentuje tu 15 (i reguła nadal działa: 15 - 7, bo 15 jest większe, a 7 mniejsze), ma więc spore trudności w podliczaniu, przestawia cyfry,
• często dobrze rozumie problem i ustnie rozwiązuje go poprawnie, ale trudności pojawiają się, gdy ma to zapisać czy pracować metodą "przeczytaj polecenie w książce i wykonaj w zeszycie", często wtedy czyta półgłosem i mówi do siebie przy rozwiązywaniu zadania
  (i nie należy tego tłumić !), z reguły źle wypada na sprawdzianie ( przepisywanie zadania z tablicy i rozwiązywanie go w ciszy),
• ma trudności z problemami wymagającymi liczenia w codziennym życiu (robienie zakupów, rozliczenie się z pieniędzy, posługiwanie się zegarkiem, wagą, mierzenie linijką),
• z trudem opanowuje rozmaite reguły dotyczące np.: kolejności działań, różnych ułatwień w liczeniu, sposobu rozwiązywania równania, ma trudności z rozwiązywaniem zadań tekstowych (ze zrozumieniem "o co w nim chodzi?" (A. Brzezińska, 1995, s. 190 - 195)).

 

 

• Lateralizacja - porady dla rodziców

 

            Zależą od tego jaki typ lateralizacji dziecko prezentuje.

            Ostateczna dominacja czynności ruchowych ustala się od 6 do 7 roku życia. Od 7 roku życia zwiększa się przewaga powierzchni półkuli lewej. Zaburzenia procesu lateralizacji często są przyczyną trudności w nauce i niepowodzeń szkolnych.

 

Co to jest lateralizacja?

            LATERALIZACJA, to najprościej mówiąc stronność. Należy sprawdzić, która ze stron ciała jest dominująca u Twojego dziecka. Związane jest to z dominowaniem jednej z półkul mózgowych. Trudności w nauce, a szczególnie w czytaniu i pisaniu występują przede wszystkim u dzieci:

- z lateralizacją osłabioną ( oburęcznych względnie obustronnych)

- lewostronnych ( z lateralizacją skrzyżowaną lub lewostronną)

- leworęcznych

 

            Jak w prosty sposób możesz zbadać lateralizację swojego dziecka?

 

Poproś dziecko, aby w formie zabawy:

• naśladowało czynności pantomimicznie np. czesanie włosów, mycie zębów
• narysowało domek lub obwodziło kredką dwa koła, prawą i lewą ręką ( porównujemy obie ręce uwzględniając graficzny poziom rysunku)
• weszło na taboret, skakało na jednej nodze, grało w klasy ( obserwujemy, którą nogę stawia jako pierwszą)
• sprawdziło czy zegarek „ chodzi” (dominacja uszu)
• zaglądało do kalejdoskopu lub dziurki zrobionej w kartonie ( dominacja oka)

 

Obserwuj swoje dziecko podczas czynności codziennych:

• Którą ręką dziecko pisze?
• Którą ręką dziecko rysuje?
• Którą ręką dziecko rzuca piłkę?
• Którą ręką dziecko trzyma rakietkę do gry w ping – ponga?
• Którą ręką dziecko się czesze?
• Którą ręką dziecko trzyma szczoteczkę myjąc zęby?
• Którą ręka dziecko temperuje ołówek?
• Którą ręką dziecko trzyma łyżkę w czasie jedzenia?
• Którą ręką dziecko trzyma widelec w czasie jedzenia(gdy nie używa noża)?
• Przy użyciu której ręki dziecko posługuje się nożem w czasie jedzenia?
• Którą ręką dziecko wyciąga korek z butelki?
• Którą ręką zdejmuje czapkę?
• Którą rękę dziecko trzyma wyżej w czasie grabienia?
• W której ręce niesie cięższy pakunek (gdy niesie jednocześnie dwie paczki)?

Jaką lateralizację ma Twoje dziecko?

U większości ludzi zaznacza się przewagę prawej strony ciała nad lewą i to zarówno w zakresie pracy kończyn górnych, dolnych, narządów zmysłu oraz ruchów tułowia, mamy wówczas wtedy do czynienia z lateralizacją jednorodną prawostronną.

Lateralizacja jednorodna lewostronna, zachodzi ona wówczas gdy cała lewa strona ciała pracuje sprawniej niż strona prawa.

Można również wyróżnić dominację niejednorodną czyli, skrzyżowaną i ten właśnie rodzaj lateralizacji uznajemy za zaburzenie. Zachodzi ona wówczas gdy leworęczność występuje jednocześnie z prawobocznością i prawonożnością lub praworęczność  z lewoocznością i lewonożnością.

 

Każdy z  typów zaburzeń lateralizacji powoduje inne trudności w nauce:

1. a) Lateralizacja osłabiona

• opóźnienie rozwoju ruchowego
• mniejsza sprawność manualna wynikająca z faktu iż każda z rąk ma mniejszą sprawność niż u dzieci z jednorodną lateralizacją
• zaburzenie w orientacji przestrzennej i schemacie własnego ciała
• problemy z rozpoznawaniem i odwzorowywaniem liter i cyfr podobnych pod względem kształtu

 

1. b) Lateralizacja skrzyżowana

• problemy w rysowaniu, pisaniu, czytaniu
• podczas czytania przeskakiwanie liter, opuszczanie sylab nawet całych wyrazów oraz zamiana kolejności liter
• pismo lustrzane, zwierciadlane odbicie symboli literowych i cyfrowych

1. c) UWAGA! Leworęczność

• leworęczności nie traktuje się jako odchylenia od normy ponieważ jest uwarunkowana genetycznie
• największą trudnością dzieci leworęcznych jest opanowanie techniki pisania lewą ręką- dziecko zanim nabierze wprawy zasłania sobie ręką to co napisało, zamazuje świeżo napisane litery, męczy się, zaciska palce
• dzieci leworęcznych nie powinniśmy „ na siłę” przestawiać ponieważ takie postępowanie powoduje, iż dzieci stają się płaczliwe, lękliwe, są agresywne, często wybuchają złością.

 

Zaburzenia lateralizacji mogą się objawiać trudnościami w następujących umiejętnościach szkolnych:

1) Pisaniu.

• mylenie liter o podobnych kształtach, o innym położeniu i kierunku, tzw. statyczne odwracanie liter ( b-d, p-b , u-n, w-n )
• dynamiczne odwracanie liter, zmiana kolejności, przestawianie ich, błędne odtwarzanie liter
• zniekształcanie graficznej strony pisma
• przestawianie liter i cząstek wyrazowych
• zmiana kolejności liter i wyrazów, opuszczanie całego wiersza
• wolne tempo czytania
• odczytywanie wyrazów od prawej ku lewej np. kos zamiast sok
• odczytywanie cyfr w sposób zwierciadlany co może być powodem błędnego liczenia

3) Rysowaniu.

• zmiany kierunku w rysunkach, błędny kierunek odwzorowywania od prawej ku lewej ( kreślenie figur geometrycznych i szlaczków w tym samym kierunku)

4) Trudności występujące w innych przedmiotach szkolnych.

• zaburzenia funkcji wzrokowych i orientacji przestrzennej są powodem trudności na lekcjach geografii i geometrii( zmiany kierunków rysunków)
• słaba orientacja w schemacie własnego ciała powoduje błędne rozumienia instrukcji na lekcjach wychowania fizycznego

 

 

4. W jaki sposób można uzyskać pomoc? Orzecznictwo - informacje

 

            Gdzie możesz uzyskać pomoc dla dziecka?

 

Pomocy lub rady udzielić może:

• pedagog szkolny
• psycholog
• nauczyciel
• poradnia psychologiczno – pedagogiczna

 

            Najważniejszą instytucją zajmującą się udzielaniem pomocy rodzicom i nauczycielom w sprawach związanych z wychowywaniem i kształceniem dzieci i młodzieży jest poradnia psychologiczno – pedagogiczna (jej szczegółowe zadania określa Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad działania publicznych poradni psychologiczno - pedagogicznych, w tym publicznych poradni specjalistycznych.).

            Zgodnie z przytoczonym wyżej rozporządzeniem do obowiązków PPP należy min pomaganie dzieciom ze specyficznymi trudnościami w nauce poprzez:

• diagnozowanie poziomu rozwoju, potrzeb, możliwości oraz zaburzeń rozwojowych,
• wspomaganie dzieci i młodzieży odpowiednio do ich potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych,
• współpracę ze szkołami i placówkami w rozpoznawaniu u uczniów specyficznych trudności w uczeniu się, w tym ryzyka wystąpienia specyficznych trudności w uczeniu się u uczniów klas I-III szkoły podstawowej,
• współpracę z przedszkolami, szkołami i placówkami przy opracowywaniu i realizowaniu indywidualnych programów edukacyjno - terapeutycznych oraz planów działań wspierających dla dzieci.

            Powyższe zadania poradnie realizują przez:

• diagnozowanie;
• opiniowanie;
• działalność profilaktyczną;
• poradnictwo
• konsultacje;
• działalność informacyjno - szkoleniową.

 

            Zakres działań poradni psychologiczno - pedagogicznych jest bardzo szeroki, co otwiera duże możliwości. W praktyce szkolnej najczęściej korzysta się z opinii i orzeczeń wydanych przez poradnię, do które z własnej inicjatywy możesz wystąpić do poradni. Z wnioskiem takim może wystąpić również nauczyciel.

Ostatnie słowo jednak zależy od rodzica. To Ty jako rodzic decydujesz o tym, czy udać się z dzieckiem do poradni czy nie. Pedagog, nauczyciel, może jedynie sugerować konieczność przeprowadzenia badań psychologiczno – pedagogicznych dziecka, ale decyzja zależy tylko do rodzica. Co więcej, także od jego dobrej woli zależy, czy już uzyskaną opinię czy orzeczenie przekaże szkole czy też nie.

 

            Na jakiej podstawie dziecku można wydać  orzeczenie?

Orzeczenia są wydawane przez działające w poradniach zespoły orzekające i są wynikiem wielu badań. Orzeczenia dotyczyć mogą:

• Kształcenia specjalnego.
• Nauczania indywidualnego.
• Wczesnego wspomagania rozwoju dziecka.

            Skład zespołu orzekającego

Członkami powiatowego oraz wojewódzkiego zespołu są:
  1)  przewodniczący;
  2)  sekretarz;
  3)  lekarze;
  4)  psycholodzy;
  5)  pedagodzy;
  6)  doradcy zawodowi;
  7) pracownicy socjalni.

 

            Jeżeli dziecko kierowane jest  na zespół orzekający, opinia powinna być pisana przez wychowawcę i nauczyciela zgłaszającego problem. Istotne znaczenie mogą mieć własne uwagi zawarte w opinii.

         Gdzie złożyć wniosek o wydanie orzeczenia i co powinien zawierać?

            Wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności składa się do powiatowego lub (przy postępowaniu odwoławczym) do wojewódzkiego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności.

            Wniosek o wydanie orzeczenia powinien zawierać:

1. imię i nazwisko dziecka, przedstawiciela ustawowego dziecka lub osoby zainteresowanej,
2. datę i miejsce urodzenia,adres zamieszkania lub pobytu, numer dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego ich tożsamość.
3. określenie celu, dla którego niezbędne jest uzyskanie orzeczenia (np. uzyskanie świadczeń finansowych z pomocy społecznej, uprawnień do korzystania ulg, możliwości korzystania z warsztatów terapii zajęciowej, uzyskania Karty Parkingowej lub inne);
4. dane dotyczące sytuacji społecznej i zawodowej danej osoby (w przypadku wniosku o orzeczenie o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności);
5. oświadczenie o prawdziwości danych zawartych we wniosku.

            Do wniosku o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności należy dołączyć dokumentację medyczną (kserokopie), w tym zaświadczenie lekarskie opisujące stan zdrowia, wydane nie wcześniej niż na 30 dni przed dniem złożenia wniosku, oraz inne dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności.

            Do wniosku o wydanie orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień należy dołączyć dokumentację medyczną (kserokopie), kserokopię orzeczenia o inwalidztwie (KIZ) lub niezdolności do pracy (ZUS) oraz inne posiadane dokumenty, mogące mieć wpływ na ustalenie wskazań do ulg i uprawnień.

            Po złożeniu wniosku o wydanie orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień - zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności zwraca się do właściwego organu rentowego o udostępnienie kopii orzeczenia o niezdolności do pracy lub o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów.

            Jeżeli przedłożona wraz z wnioskiem dokumentacja jest niewystarczająca do wydania orzeczenia o niepełnosprawności, stopniu niepełnosprawności lub o wskazaniach do ulg i uprawnień, przewodniczący powiatowego zespołu zawiadamia na piśmie o konieczności jej uzupełnienia. Wyznacza także termin złożenia brakującej dokumentacji. Nieuzupełnienie jej w określonym terminie powoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

 

 

            Na jakiej podstawie dziecku można wydać  opinię?

            W przypadku opinii o dysleksji powinny być spełnione poniższe warunki (kolejność nie oznacza znaczenia):

• konieczne jest wykluczenie schorzeń organicznych (neurologicznych);
• rozpoznanie dysleksji jest możliwe wyłącznie u osób w normie intelektualnej, która zna zasady poprawnej pisowni, ale zaburzenie CUN (mózgu) powoduje niestosowanie ich;
• rozpoznanie ryzyka dysleksji powinno nastąpić na samym początku edukacji, diagnoza dysleksji natomiast po klasie III szkoły podstawowej;
• rozpoznanie dysleksji można postawić po co najmniej kilkumiesięcznych intensywnych ćwiczeniach korekcyjno - kompensacyjnych (zorganizowanych przez poradnie psychologiczno - pedagogiczne lub na terenie szkoły) – ma to wykluczyć opiniowanie o dysleksji u kogoś, kto problemy z pisaniem i czytaniem ma w wyniku zaniedbań środowiskowych;
• opinię o dysleksji wydaje się obecnie na etapie klas IV-VI i dokument ten jest ważny na wszystkich etapach edukacji;
• opinia o dysleksji zobowiązuje szkołę do dostosowania wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb ucznia, jak również do zastosowania zmodyfikowanych kryteriów oceny (również na egzaminie maturalnym obecnie z języka polskiego i języka obcego nowożytnego) pod warunkiem wykonywania przez ucznia zaleconych mu ćwiczeń (zorganizowanych przez np. poradnie psychologiczno - pedagogiczne lub na terenie szkoły).

 

Takie same procedury dotyczą wydawania opinii o dysgrafii, dyskalkulii czy dysortografii.

 

            Co zawiera opinia o uczniu?

Opinia może zawierać następujące informacje:

• Jakiego rodzaju trudności w pisaniu i czytaniu ma uczeń i czy występują one od początku nauki
• Czy umie czytać ze zrozumieniem i samodzielnie pracować z tekstem
• Czy dobrze zna zasady pisowni
• Jakie uzyskuje wyniki w nauce
• Z jakich przedmiotów oprócz języka polskiego ma trudności
• Jak funkcjonuje w zespole klasowym
• Jak się zachowuje podczas odpowiedzi
• Czy regularnie uczęszcza do szkoły – czy odrabia zadania
• Czy wykonywał ćwiczenia korekcyjno – kompensacyjne zalecane przez reedukatora lub polonistę

 

Ponadto może zawierać informacje:

• czy wcześniej był składany wniosek do Zespołu Orzekającego, kiedy i czego dotyczył,
• charakterystyka ucznia,
• zachowanie ( jeśli występują zaburzenia zachowania i zaburzenia emocjonalne należy opisać jak one się przejawiają ),
• opis zaobserwowanych objawów stanu zdrowia,
• czy choroba ucznia wpływa na jego funkcjonowanie w szkole,
• postępy w nauce,
• czy rodzice wykazują zainteresowanie postępami dziecka w nauce, współpracują z nauczycielami, stosują się do zaleceń specjalistów opiekujących się dzieckiem.

 

            Wszystkie niezbędne wnioski i pisma powinny być dostępne w poradni.

 

            Rolą pedagoga szkolnego jest czuwanie aby wskazane w opiniach i orzeczeniach zalecenia dotyczące pracy i postępowania z dzieckiem były przez nauczycieli respektowane.

Jeżeli zalecenia te są sformułowane zbyt ogólnikowo ( zdarza się to niestety dość często ), to pedagog na podstawie otrzymanej diagnozy powinien je sprecyzować i przedstawić uczącym.

 

 

Czy warto przekazać szkole opinię z Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej o rodzaju zaburzeń, czy trudnościach dziecka?

            Zdecydowanie tak. Na podstawie opinii nauczyciel ma prawo i obowiązek inaczej spojrzeć na problemy Twojego dziecka. Przede wszystkim:

• program nauczania zostanie dostosowany do możliwości dziecka (zostanie stworzony Indywidualny Program Edukacyjno - Terapeutyczny),
• dziecko nie będzie miało stawianych wymagań, których nie jest w stanie spełnić ze względu na zdiagnozowane zaburzenie,
• sprawdziany zdobytych wiadomości i nabytych umiejętności również zostaną dopasowane do możliwości dziecka (zostaną dostosowane do jego indywidualnych potrzeb edukacyjnych i możliwości psychofizycznych),
• dziecko będzie miało prawo do dodatkowych zajęć pozalekcyjnych, aby mogło wyrównywać braki w nauce i kształcić swoje umiejętności.

 

5. Rodzicu to dokumenty, z którymi powinieneś się zapoznać

 

Rozporządzenia dotyczące kształcenia uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi

(www.men,gov.pl)

1. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej zmieniające rozporządzenie w sprawie ramowego statutu publicznej poradni psychologiczno - pedagogicznej, w tym publicznej poradni specjalistycznej (Dz.U. Nr 228, poz. 1492)
2. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej w sprawie szczegółowych zasad działania publicznych poradni psychologiczno - pedagogicznych, w tym publicznych poradni specjalistycznych (Dz.U. Nr 228, poz. 1488)
3. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno - pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz.U. Nr 228, poz. 1487)
4. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w specjalnych przedszkolach, szkołach i oddziałach oraz w ośrodkach (Dz.U. Nr 228, poz. 1489)
5. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w przedszkolach, szkołach i oddziałach ogólnodostępnych lub integracyjnych (Dz.U. Nr 228, poz. 1490)
6. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych  (Dz.U. Nr 228, poz. 1491)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kochani Rodzice!

Dziękujemy Wam za zainteresowanie naszym poradnikiem. Mamy nadzieję, że choć w małym stopniu informacje tutaj zawarte pomogą w rozwiązaniu problemów dotyczących

Waszej pociechy.

Życzymy powodzenia i osiągania jak najwyższych sukcesów.

                                               Katarzyna Oliwa

                                                           Iwona Mondry

                                                           Marlena Kurzak

 

 

 

Literatura

 

1. Psychologia kliniczna dziecka w wieku przedszkolnym,  M. Bogdanowicz, WSiP, Warszawa 1991,
2. Zarys terapii dziecka, B. Kaja, Bydgoszcz 2001,
3. ABC pedagoga specjalnego, A. Tomkiewicz - Bętkowska, A. Krztoń, Oficyna Wydawnicza

            Impuls, Kraków 2008,

1. Pomóż dziecku z dysleksją, G. Squires, S. McKeown, LIBER, Warszawa 2006,
2. Pomóż dziecku z dysgrafią, J. Lewinson, LIBER, Warszawa 2005,
3. Jeżeli dziecko źle czyta i pisze, B. Sawa, WSiP, Warszawa 1987,
4. Praca Korekcyjno - Kompensacyjna z dziećmi z trudnościami w pisaniu i czytaniu, H. Sibińska,WSP, Bydgoszcz 1996
5. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej zmieniające rozporządzenie w sprawie ramowego statutu publicznej poradni psychologiczno - pedagogicznej, w tym publicznej poradni specjalistycznej (Dz.U. Nr 228, poz. 1492)
6. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej zmieniające rozporządzenie w sprawie

            warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych  (Dz.U. Nr 228, poz.            1491